Flying Dutchman

TURGAY DEMİREL'İN MACERALARI

2009-11-20T12:29:00.004+01:00

Hazır kamuoyu Galatasaray'da yapılan "Evrakta Sahtecilik" vb. konularında Federasyon'un ne yaptırım uygulayacağını merak ediyorken, kameralarımızı şöyle arşive, geçmişe doğru bir çevirelim.

Hatta biz susalım, 1995 yılından kupürler konuşsun.

Demek resimdeki gibi, sadece top çevirmiyormuş Turgay Bey. Daha ne işler çeviriyormuş. Hani şimdi "Zamanında biz de yapmıştık bir benzerini. Ceza vermesek de olur" der mi acaba, gündemdeki konu için?

by Canarino

GELİNE BABASINDAN LIGHTSABER

2009-11-13T12:14:00.001+01:00

Düğün elbisesi oluyormuş bu.
Lan oğlum yapmayın, etmeyin, böyle şeyler çıkartmayın.
Sonunda Master Yoda gelecek, ananızı...

by Canarino

DÜZGÜN TRİBÜN YAPIN LAN!

2009-11-04T18:30:00.000+01:00

Cidde... Suudi Arabistan...

Al Ittihad-Nagoya Grampus maçından bir tribün görüntüsü.

Taa buradan sinirlendim, öyle bayrak mı açılır evladım?

by Canarino

BEN HİÇ KİTAP OKUMUYORUM

2009-10-27T11:30:00.000+01:00

Bu cümleyi söyleyerek koltuk kabartan insanların gitgide çoğalması kıyamet alameti mi acaba?

Ramazan ayında, bir iftar sofrasındayız. Yandakiler hararetli şekilde bir şeyler tartışıyor, ben de sofrayı dikizliyorum; zira ezan okundu, okunacak.

"Üniversite, tahsil hayatı" gibi şeylerin konuşulduğunu kestiriyorum ama karnım aç, o yüzden boş bakıyorum. Herhalde sandığım kadar boş ifadeli değilmişim ki "Sence?" diye bir soru geldi konuşanlardan.

"Ne, bence?" dedim.

"X diyor ki, üniversiteler gereksizmiş" diye tartışılan konuyu söyledi, vatandaşlardan biri.

Beyne düşen jeton, ben hurmalara bakarken yolda oyalandığı için "Genel olarak eğitim sisteminde, özelde ise üniversitelerin işleyişinde aksaklıklar olduğuna" dair bir girizgah yapacaktım ama metalik tıngırtı gelince uyandım.

"Nasıl yani lan gereksizmiş?" diye, devamında agresifleşeceğimi belirten bir soruyla yaklaşınca muhatabı hemen atladı ve "Bir şey öğrenilmiyor ki abi üniversitede. Hem zaten çok okumak da iyi değil. Ben hiç kitap okumuyorum mesela" deyiverdi... Bunu söyleyen neredeyse 30 yaşına gelmiş, görenin "Bu adam olsa gerek" diyeceği bir adem evladı.

Ne diyeceğimi bilemedim... "Ben bir elimi yüzümü yıkayayım, öyle geleyim" diye kalktım, oruçlu olduğum için "İftardan sonra söverim" diye kendime söz verdikten sonra, sessiz sedasız iftarı yaptım; o gün bugündür de bu vatandaşı görünce yolumu değiştirmeye başladım.

"Tahsil cehaleti alır, eşeklik baki kalır" cümlesinin revaçta olduğu zamanlardan, buraya ne zaman geldik; okumamak ile övünmek ne zaman moda oldu, farkına varamadım ama çok kötü bir şey bu. Zaman zaman yakınlarımdan da duyuyorum ve içim acıyor. Aranan bilginin doğrudan browserın araç çubuğuna yazılarak, google'dan öğrenildiği bir çağda yaşıyor olmak, yeni nesli kitaplara çok uzak yetiştiriyor. Bıkmadan, usanmadan, gerekirse zorla kitap okumak, okutmak gerek. "Süt için, süt içirin" şeklinde dile gelen fiziksel gelişim sloganından bile önemli bir konu bu.

Yeni vizyona giren "Nefes" filminde, vizyondan önce meşhur olan bir sahne var. Bölük komutanı, nöbette uyunmamasını gerektiğini anlatırken çok can alıcı bir cümle söylüyor:
"Uyursan, ölürsün"

O şartlar altında, o vb. coğrafyalarda kılavuz istemeyen, düz bir gerçek bu. Nöbet tutarken uyuyan her asker ölmez. Fakat bazen kaide gelir, istisnayı bozar ve uyursan ölürsün... Bunun kitap okumakla bir alakası yok gibi gözüküyor ama var. Benzer netlikte, benzer sağlamlıkta bir kaide var.

Okumazsan, bilemezsin. Daha da önemlisi; okumazsan, sevemezsin.

En basitinden; bir dakika sonra ne getireceğini bilmediğimiz şu karman çorman hayatı yaşarken, sevdiğin insanın başına bir şey geldiğinde ona yardım edebiliyor olmanın yolunu açabilir okumak. Bundan bile imtina etmek, bilmemektir ve sevmemektir örneğin.

Mark Twain'in bir sözünü hatırlayalım. Ne kadar doğru demiş:

"Kitap okumayan insan, okumayı bilmeyenden daha üstün değildir"

by Canarino

FD'nin notu: 28. İstanbul Kitap Fuarı 31.10.2009 - 08.11.2009 arasında, yazının üstüne hatırlatalım dedik.

DEĞİL Mİ HAŞMET

2009-10-23T16:00:00.000+02:00

Hıncal Uluç kaç yaşında? Oldukça yaşlı.

Hıncal Uluç kaç senedir yazıyor? Çok uzun zamandır.

Allah uzun ömür versin; uzun uzun yazsın. Çünkü düzenli ve huzurlu yaşantı tekdüze oluyor bir süre sonra. Arada sırada sinirlenmek lazım. Sağ olsun, kendisi bu lüzumun giderilmesinde, bize çok yardımcı olan bir yazar.

Futbolun dışında yazdıklarına dair diyecek fazla bir şeyim yok. Belki katılacak onlarca şey bile buluruz, arasak. Ama iş futbola gelince, orası başka...

Çok uzatamayacağım, yazmaya takatim yok ama görünce dayanamadım.

Fenerbahçe'nin Gaziantep'e kaybetmesi üzerine aşağıdakileri söylemiş kendisi.

"Ben hayatımda bu kadar kötü bir Gaziantep gördüğümü hatırlamıyorum. Mahalle takımı gibiydi. Pardon, mahalleli gibiydi, takımı değil! Ortada takım yoktu. Futbolun ilk icat edildiği yıllarda, kale de yokmuş, takımların formaları da yokmuş, oyuncu sayısı da yokmuş. Öyle anlatır futbol tarihi sayfaları. O zaman araba yok tabii sokaklar boş. Bin 800'lü yıllar. Sokaktan geçen, canı isteyen bir tarafa doğru vururmuş topa, herkes kendi başına. Böyle bir Gaziantep vardı. Bu kadar takım oyunundan uzaktılar. Bu takıma Fenerbahçe yenilebiliyor"

Şunu okumaya başlayan, daha ilk cümleden Hıncal Uluç'un hayatını Gaziantepspor'a adadığını falan zanneder. Halbuki değil... Tamam, mübalağa bir söz sanatıdır ama bir yazar sezonun muhtelif haftalarında bir sürü takım için aynı cümleleri kuruyorsa o iş sanat olmaktan çıkar, işkembe-i kübraya girer. O bunu sürekli yapıyor.

Rahmetli Kenan Onuk, izin vermedi yaptıkları programda. Ne zaman ki ekranların futbol konusundaki emme basma tulumbası Haşmet Babaoğlu ile yalnız kaldılar, Michael Jordan & Scottie Pippen gibi oldular iyice. Arada bir cılız "Orada Hıncal abi'ye katılmıyorum. Hepimizin gözden kaçırdığı bir nokta var. Gerçi bir yandan bakınca haklılık payı da yok değil." serzenişi; o kadar.

Memlekete gelince, vakit olduğunda dalacağım arşivlere. Bir sezon seçeceğim öylesine. O zaman diliminde kaç kez "İnanamadım" yazmış, kaç defa "Falanca takımı bu kadar kötü görmedim" demiş, kim için "Futbolu bilmiyor" diye fikir belirtmiş, bir bir sayıp, alt alta yazacağım.

Büyük ihtimalle sonuç "Gelmiş geçmiş kimsenin bir bok bilmediği, kendisinin ise her bokun en iyisini bildiği" doğrultusunda olacak. Biz de monoton hayatın etkilerinden bir kez daha sıyrılıvereceğiz.

by Canarino

YAVAŞ AYI YAVAŞ

2009-10-23T15:00:00.000+02:00

Nintendo nerden çıktı?

Bulanın anasını,

Wii'de tenis oynarken,

S.ktin LCD camını.

by Canarino

TAKIM DEĞİŞTİRMEK

2009-10-21T15:00:00.000+02:00

Bir bugün kulüp değiştiren oyuncuların "Ekmek mushaf çarpsın ki ben küçükken falanca takımlıydım. Hatta vitamin olduğum portakalın ağacına kaşkol sarılıymış, taa oradan yani sevdam" şekline bakalım, bir de misal Naci Erdem'e.

Evet, profesyonel hayat. Evet, yaşam gailesi. Ama ayıptır be kardeşim. Utanılmasa "Daha çıkarken üçlü çekiyormuşum" denecek.

Geçmişe saygıyla...

-----------------------------------

Bugün ilk defa Fenerbahçe'ye karşı Galatasaray forması ile oynayacak Naci Erdem:

"Sarı Lacivertli taraftarlar, tribünlerden bana 'Naciye Naciye... Cilveli Naciye' diyerek bağırdıkları takdirde, benim futbol hayatımı yıkarlar" demiştir.

Fenerbahçe'nin 12 yıllık futbolcusu, 6 yıllık takım kaptanı Naci, Sarı-Lacivertli taraftarlardan yüzlerce mektup aldığını, bunlardan bir kısmının tebrik ve başarı mesajları olduğunu, ancak bu arada da bazılarının "Naciye Naciye.." sesleri ile kendisini kızdıracaklarını bildirdiğini söylemiştir.

Naci Erdem, aldığı mektuplar ve bugünkü maçı ile ilgili olarak Fenerbahçeli taraftarlara şu mesajı göndermiştir:

"Fenerbahçeli kardeşlerim...

Tam 12 yıl sizlerle birarada sevindim, mutlu günlerin tadını tattım. Birlikte ağladığımız günler de çoktu. İşte ben kaptanınız Naci olarak böyle günlerimizin temsilcisi oldum. Bu mesajı gönderirken dahi, gözlerimi eski günlere çevirmiş ve aranızda yaşıyor gibiyim. Şu kadarını söyleyeyim ki, ben aranızdan isteyerek ayrılmadım. Bugün profesyonel futbolun bir cilvesi olarak Galatasaray'da yer almış bulunuyorum. Tek düşüncem, Galatasaray'a hizmet etmek ve Sarı-Kırmızı formayı terletmek ve onun zaferini temine çalışmak. Sizden ricam, kaptanınızın futbol hayatını kapamak istemiyorsanız, bana yardımcı olun... Allaha, Galatasaray ve Fenerbahçe'yi Dünya çapında birer takım haline getirmesi için dua ediyorum.

Merhaba Galatasaraylılar ve Allahaısmarladık Fenerbahçeliler."

by Canarino

ÇATAL EKSENİNDE BAYAN BASKETBOL GAZETECİLİĞİ

2009-10-21T11:00:00.000+02:00

Bugünkü Milliyet gazetesinin internet sitesinde yer alan haber.

Fenerbahçe'nin bayan basketboltakımına WNBA Şampiyonu Phoeenix Mercury'den transfer ettiği Avustralyalı yıldız Penny Taylor'un ülkesinde bir magazin dergisine çıplak pozlar verdiği ortaya çıktı....parlak kariyeri kadar düzgün fiziğiyle de dikkat çeken yeni transferinin Avustralya'da yayınlanan bir spor magazin dergisine verdiği cüretkar pozlar uzun süre konuşuldu.

Pozların Avustralya'da uzun süre konuşulduğu işkembe kaynaklı tabii. Sanki bu resimler dün ortaya çıkmış gibi gelen yaklaşım ve doğal olarak kaçırılmayacak fırsatla "fotoğraflar için tıklayın" sosu yine mevcut. Bu konuda Canarino bir kaç ay önce bir başka "Türk Basını" muzdaripi Katie Smith hakkında da bir yazısı vardı. 5 ay geçmiş, e tabii ki hiçbir şey değişmemiş. Biz de yayınlayalım, isimleri değiştirin sadece 5 ay sonra yine kullanırsınız merak etmeyin...

----------------------------

Haddinden fazla hava akımına maruz kalıp üşüdüğü takdirde “sinameki etkisi yaşatacak” uzuvlarını açıkta bırakarak, şuh bir nazar ile objektife bakan müşekkel mabadlı hanımlara, arka sayfa ilk on birinde kesintisiz yer vermek suretiyle tirajına fayda sağlamaya çalışan cin fikirli medyamızın, internet alemine girdiğinde tavır değiştirmesi beklenemezdi elbette.

Onlar da bizi yanıltmadılar ve “Çatal Üzerinden Gazetecilik” yapmaya başladılar. “O nasıl oluyor?” demeyin. Görmemiş olamazsınız. Eğer memleket gazetelerinin internet sayfasına girdiğinizde, muhtelif gündem havadislerinin arasında “Falancanın zor anları. Arabadan inerken pileli eteği sıyrılınca neler göründü neler” satırlarına rastlamadıysanız, bir an önce elinizi yüzünüzü yıkayıp, tekrar ekran başına gelin. Hala daha “Bu pistanın sahibi hangi damda un eliyor? Bu fistanın altından hangi meşhur güzelin beytülmalı gözüküyor? Tıklayın, öğrenin” benzeri bir haber göremiyorsanız da derhal doktora gözükün. Bir travma geçiriyor olabilirsiniz..

Mübalağa bir yana, magazin ve bağlı dinamikleri, dünyanın her yerinde, tirajı değilse bile anlık ilgiyi çekmek için kullanıldığından ötürü, gazeteleri ve internet sitelerini bu özellikleri yüzünden eleştirmek manasız gelebilir. Fakat iki tık fazla almak için bunca takla atılarak, gitgide kantarın topuzunun kaçırılması, milletçe iyi yaptığımız bir şeyin, yani “Bokunu çıkarmanın” yolunu açacak gibi gözüküyor. Şimdilik “sansasyon çeken ve isteyen” isimlerin etrafında dönen bu fırtına, işiyle anılmak isteyen ve kariyeriyle bunu hak eden insanlara, örneğin sporculara yaklaşmaya başladığında yaşanması muhtemel alaturka durumlara dair ip uçlarını daha geçenlerde görmedik mi?

Yakın zamanda, memleket parkelerinden bir Daboviç geldi, geçti. Geldiğinde kimselerin haberi yoktu ama geçerken ortalığı ayağa kaldırdı. Bayan basketbolla ilgili herhangi bir mevzunun; değil poyraz, meltem estirmesine dahi şaşılacak ülkemiz ahval ve şeraitinde 40 gün, 40 gece şenliklerle kutlanan bu keyfiyet, Daboviç’in geldiği gibi gitmesiyle son bulunca, kimileri için baki kalan, bir kaç kare fotoğraf oldu... Peki hikaye bitti mi? Hayır. Birbirine aşık iki kitle bu mevzu üzerinde tekrar biraraya geldi.

“Hadi evladım. Göster amcalara pipini” denerek toplum içine itildiği için “Ulan ısrar gani olduğuna göre pek matah bir şey bu bizim maslahat. Öyleyse onun gösterdiği doğrultuda yürümeliyim ben” izlenimi edinerek, bunu sosyal hayatında büyük başarıyla uygulayan tümenlerce insan, zaten hali hazırda sokaklarda ve sanal alemde dolaşıyordu. Bunların ekürisi olarak da “Koyarız Daboviç’i sitenin orasına burasına. Mis gibi hit gelir. Eyyyy şu iki lob! Sen nelere vesilesin” diye düşünen, “Sevtap Parman’lı Tan Gazetesi” ekolünün “Uyanık İdman Yurdu” gazetecileri (?) yerlerini aldılar.. Kitleler resimlere hücum etti. “My Pictures” lar “Basketbolcu xxx” klasörleri ile süslendi.

Şüphesiz camianın akil insanları rahatsızdı Ama haber olmaya alışmamış, bayan basketbolun kimi insanları da mutluydular aslında. Vasat bir sporcunun, basketbolla ilgili olmayan tenasül uzuvları sayesinde de olsa, hiç önem atfedilmeyen branş gündeme gelmişti. Camiadan olmadığım ve “akil” sıfatını pek de haiz sayılmadığım halde benim de bir endişem vardı. Bu rüzgarın dinmesinden sonra oluşacak boşlukta, kimilerince salça kıvamının tutturulmasından korkuyordum. Ki korktuğum başıma, hem de tuttuğum takıma dair bir haberle geldi.

Bir internet sayfasında G.T imzasıyla yayınlanan bir haber.
“Fenerbahçe ile Mersin BŞB arasındaki final serisinde iki bayan sevgili Katie ile Lindsey birbirine rakip olacak.”

Haberin daha fazla detayına gitmeye, G.T. denen şahısa daha fazla tıklatmaya gerek yok. Belki kimileri “Ne var bunda?” bile diyebilir.

Doğrudur, belki bunda bir şey yoktur.
Doğrudur, konunun haber değeri vardır.
Doğrudur, haberin öznesi çok meşhurdur.
Doğrudur, kulüp bazında önemli bir kaynaktan gelen haberdir.
Doğrudur, çünkü odur, budur, şudur.

Ama her şeyden öte, bütün bu haber mevzuu başlı başına bir samimiyetsizlik abidesidir.

Bayan basketbolun b harfinden bahsetmeden senelerini geçiren insanların, biyoloji dersinde “Üreme” kelimesini duyunca “Hoca üreme dedi lan eholehoeyyy” diyerek kendinden geçen tuhaf organizmalar gibi davranmasını sağlayacak, müstehzi bir üslup. Ne o? Habermiş. Hasss...binallah!

Katie Smith Türkiye’ye gelmiş geçmiş en kariyerli yabancı oyuncu. Buna rağmen Fenerbahçe’nin resmi yayın organları da dahil olmak üzere, hemen hemen hiç bir medya unsuru, bu konunun üzerine doğru dürüst gitmedi. Neden? Çünkü bayan basketbol, yani “Bu ülkenin aydınlık yüzü” diye bebek gibi sırtı sıvazlanan ama sadece küçük bir gaz çıkartarak rahatlaması sağlanan branş, kimsenin umurunda değil. Falanca takım başarılı olunca “Formaları çıkarıp, topukluları giydiler” diye haber yap. Oyuncuların sansasyonlarını bul. Sonra “Vay efendim, bu ülkenin bayan basketboluuuuuuu” diye sağda solda nutuklan. Hadi lan oradan.

Sorsanız “Lauren Jackson da soyunuyor anadan üryan. Onu da haber yapıyorlar. Bu, dünyanın her yerinde böyle”. Doğru, ama Lauren Jackson’ı hakettiği yere de çıkartıyorlar, onore de ediyorlar. Burada olduğu gibi basketbolundan başka her şeyinden konuşmuyorlar insanın. Bunlara sansasyon lazım. İnsanın sorası geliyor. Bunca güzel istihbarat arasında mutlaka vardır, yerli oyunculara dair de bir şeyler. Neden onlar haber olmuyor? “Ataerkil toplumuz. Eş, dost, hısım, akraba, bilemedin sevgilisi gelir çöker. Şarkısı bile var, Cem Karaca’nın. Durduk yere sıkıntıya girmeyelim” diye, korku dağları mı bekliyor? Gazeteciliğe mi sığmıyor?

by Canarino

ÖZEL HAYATA SAYGI VE SEVİŞME EYLEMİ

2009-10-20T12:30:00.000+02:00

Bu "Özel Hayat" dalgası, bizim memlekette "Kamusal Alan" gibi bir şey. İkisinin de tartışması hiç bitmez.

Densiz (belki de yavşak demeliyim) magazin zihniyeti alaturka hallerle birleşince, ortaya çıkan vaziyet sayesinde "Özel Hayat nerede başlar? Nerede biter? Neresi halka açıktır? Neresi değildir?" gibi kavramların sürekli tartışıldığına şahit olduk.

Tabii teknolojinin ve internetin, olan biten her şeye tüy dikme konusunda başarılı milletimizi coşturduğu da aşikar. Mirc, Icq, Messenger, Yonja, Facebook, Twitter, vs. derken, örnekler saymakla bitmez.

Fakat bu seferki mevzu global.

"Tuvalet" gibi bireysel ve boktan mevzuları bir kenara bırakarak "Müşterek bir özel hayatın en özel anları hangileridir?" diye soracak olursak, büyük çoğunluğun cevabı "yatak veyahut yatak muadili alanlarda icra edilen sevişme eylemi" olacaktır.

Karşılığında taraflardan birine doğrudan veya dolaylı ödeme yapılmadığında "Aşk" parantezinde yaşanan bu muazzam hissiyat kasırgasına dair nur topu gibi bir internet aktivitemiz olmuş meğerse.

Dilimize "Az Önce Seviştim" ismiyle çevrilebilecek "I Just Made Love" internet sitesine girildiğinde, karşımıza bir Dünya haritası çıkıyor. Haritanın her bir yerinde işaretler var. İşaretlere tıkladıkça, vatandaşların icraatını görüyorsunuz. "Şurada yaptım, şöyle yaptım, şu şekil yaptım" gibi detayları barındıran siteye sebil gibi giriş yapılıyor. Beraber yapıp, yazıp, zevk alan tipler vardır, bir şey denemez. Neticede libido ferman dinlemez ama... Şimdi soruyorum.

Bu siteye girerek, partnerine haber vermeden, yaşadıklarını "Ormanda takıldık, çok acayipti anal oral gırla" şeklinde internete yazıp, çizen bu adamları bir yere toplayıp ıslak odunla girişsek, Dünya ne kaybeder? Manyak mısınız lan siz?

by Canarino

1988 BASKETBOL KADROLARI

2009-10-19T15:56:00.005+02:00

by Canarino

1997 TBL

2009-10-12T11:26:00.002+02:00

by Canarino

ŞAMPİYONLARIN KÜÇÜKLÜĞÜ

2009-10-09T15:30:00.001+02:00

Başlığa bakınca, sanki çok acayip örnekler, alt alta dizecekmişiz gibi oldu ama konumuz basit.

Sol başta Justine Henin.

Sağ başta Kim Clijters.

Ortadaki kamiller kimdir, bilemiyoruz.

Dondurmalar da şekilmiş, çift külahlı falan.

"O kurnadan bu kurnaya çirkef sıçramış" tadında yaşanan "Sıralamada 1 numara kim olmalı" tartışmalarının üzerinden çok geçmeden, Kimmeryalı Serena Williams, listenin ilk sırasına oturmayı garantiledi.

Çin'de düzenlenen WTA turnuvasında Safina gidip, Zhang'a yenilince "Sıralamadaki yeni yerini bir de şampiyonlukla taçlandırır bu azman" deniyordu ama onun da hakkından, bir tur sonra, Petrova geldi.

"Nasıl bir ve iki numara lan bunlar?" demekten kendimizi alamıyoruz ve yeni sezonda resimdekileri beklerken haykırıyoruz.

"Kim koyarsa koysun, Allah razı olsun, Williams'a koyana, canım feda olsun, canım feda olsun. Ooooo ooooo."

by Canarino

MÜESSİF BİR HADİSE

2009-10-07T18:00:00.000+02:00

Sene 1956.

Galatasaray, Fenerbahçe'yi 2-0 yenmiş.

Galatasaraylı sporcular neşeli.

Bizim taraftarlar üzgün.

Ateşle barut yan yana durmamış.

Davacı bizimkiler yalnız.

Haklarında dava açılanlar ise Galatasaraylı sporcular.

Neticede, adalet mülkün temelidir :)

by Canarino

CEFAKAR SİNCAPLAR

2009-09-29T11:30:00.000+02:00

Stoke City'nin cefakar taraftarları, Manchester United'la oynanan maçı izlemek için ağaca tünerken görüntülenmiş. Hepsinin yeri iyi hoş da, soldaki ağaçta, en altta duran profesyonel sincap gibi maşallah.

by Canarino

OKEYDE ARA TAŞ, ALTILIDA KARATAŞ

2009-09-24T10:45:00.000+02:00

Bugün ajansa düşen bir haberde okuduğumuza göre, Halis Karataş "Kaç yarış kazandığımı bilmiyorum. En son 2006 yılında 3.300 tane olduğunu söylemişlerdi" diye beyanat vermiş.

"Akınsız altılı, akılsız altılı" veya "Sülo'nun binişi, Kazım'ın itişi" gibi darbımesel örnekleri bir yana, ganyan yakın tarihinin en isabetli cümlesi herhalde başlıkta yazılı olandır. 1996'dan başlayarak verilen TJK resmi sitesi rakamlarına göre, katıldığı 11.130 yarışta;

3.096 birincilik

2.121 ikincilik

1.670 üçüncülük

1.187 dördüncülük kazanan Halis Karataş sayesinde "Bugün de çorba parasını çıkardık" diyerek, ganyan bayiinden mutlu ayrılanların sayısı gerçekten de çok fazladır.

Gerçi bizim gibi, çocukluğundan itibaren "Eski zamanlar bir başkaydı" nağmelerine maruz kalarak büyüyen nostalji ve maneviyat bağımlılarının gönlünde Süleyman Akdı'nın yeri her zaman Karataş'tan yukarıda olmuştur ama ortada inkar edilemeyecek gerçekler var. Ekrem Kurt ve Mümin Çılgın gibi, bizim nesil için "eski zaman jokeyi" olan ustalardan sonra "Süleyman Akdı İmparatorluğu" tüm haşmetiyle sürerken, genç bir prens olarak piste çıkan Halis Karataş ortalığı silip, süpürdü. Selef Akdı'nın, Halef Karataş'a pisti devretme sürecinde, iki ayrı yarış karakteri ve iki ayrı insana dair hatıralarla doldu ganyan maceramız.

Şevket Süreyya Aydemir kitaplarındaki gibi olacak ama... Bu hatıralara dair en keskin bir gün hala hatırımdadır. Arz edeyim.

Geçmiş senelerde bir zamanlar, kışın ortası... Yar yine, bir ara tatilde daha, uzaklara gittiğinden mütevellit "Estergon Kâl’ası bre dilber aman, su başı durak aman. Kemirir gönlümü bre dilber aman, bir sinsi firak" diye çığrına çığrına, tek başıma arşınlıyorum Küçükyalı sokaklarını. Yine böyle bir gün, sabahın kör vaktinde, ahmak ıslatan eşliğinde, yarışseverin akademik ve ansiklopedik bilgi kaynağı olan "Yarış Dünyası" mecmuasını satın alacağım gazete bayiine doğru seyirtirken bir korna sesi duyuyorum. Kafayı kaldırıp, sesin geldiği yöne bakmamla, ağabeylerin camdan sarktığı beyaz Kartalı ve bana doğru sallanan nev-i şahsına münhasır "Ferudun Demir Enteresan Atlar" bültenini görmem bir oluyor. "Günaydın..." diye başlayıp, "Napıyosun lan g.t?" şeklinde devam ederek, sabah sabah şok etkisi yaratan selam faslından sonra, "Bursa'ya gidiyoruz, gelsene" teklifine "Ehe ehe..." diye balıklama atlayan bir halet-i ruhiyeye bürünüyorum.

Yolu uzatıp, döne dolaşa giderken Karacabey Tarım Hara'nın da önünden geçiyoruz. Aramızdaki en yaşlı zat olan, 50 küsur yaşındaki, evli ve iki çocuk babası emekli banka müdürü ağabeyimizin, sabah birasının da etkisiyle "Aslında var ya, buralarda ev yapacaksın bir tane. Sabah akşam tayları izleyeceksin. Çocukluktan tanıyacaksın hayvanları. Uzun vadeli düşünün lan" şeklinde dillendirdiği analitik ötesi bakış, "Abi 30 yıldır oynuyorsun, toplamda 3 tane altılı buldun mu, onu söyle sen" denerek küçümseniyor. Akabinde, bir yandan yola devam edip, bir yandan da her biri yüksek eğitim seviyeli ağabeylerimizin "Bursa altılısı adamın donunu alır donunuuuuu" ve "O at fotoya birinci girsin, gelsin bir de bana girsin" sesleri eşliğinde hipodrom mahalline varıyoruz.

Sekiz koşulu bir yarış günü... Halis Karataş'ın tek koşusu var. Süleyman Akdı da farklı bir koşuda, sadece bir kez at biniyor. Fakat anlatacağım şey, bizim altılı maceramız değil. Zira seneler boyunca Bursa'da değil altılı, en küçük bir ikili bahis bile yakalayamamış olan bendenizin hayli yüksek meblağı haiz o günkü kuponu, iki boş koşuyu üst üste kazanan Yemen Tunç'u "Bunu da mı alacak lan? Yedirmezler" diyerek yazmamam sonucunda ilk ayaktan yatıyor ve geri kalan beş ayağı haplanmış gibi izliyorum.

Bizim konumuz Karataş'ın ve İmparator'un halleri üzerine... Yukarıdaki paragrafın son cümlesinde belirttiğim üzere, uğradığım şok yüzünden, "Karataş'ın hatır için bindiği ve tabelaya bile giremeyeceği" söylenen atın ismini anımsamıyorum ama yarışı kazanışı dün gibi aklımda. O zamanlar Arap atı yarışları şimdiki gibi yaş üzerinden değil, grup üzerinden koşuluyordu. Handikap puanlarına dair bir ayrıştırma uygulanırdı; C grubu düşükten başlayarak, B grubu orta kalite ve sonunda A grubu sınıf safkanlara doğru açılan bir grup cetveli vardı. Halis'in at bindiği yarış B grubunundu. Karataş, kısa mesafede, iki kere dışarıya savrulan ve bir kere de önü kapanan atı o kadar ustalıkla getirdi ki yatanlar bile kuponlarını yırtarken sükunetle davrandılar. Hoş, sonradan "Karataş yok oğlum benim kuponumda. Geliri yok burada. Kopil miyim ben a.ına koyım. Biliyoruz bu işleri" havası atan bu vatandaşların, sonuca dair asil kabullenişinde (!) gün sonunda cepten çıkan Halisli kontra kuponların etkili olduğu anlaşılınca "Söverim gelmişine geçmişine, ayıpsa ayıp" nidalarıyla çınlamıştı ortalık...

"Empire Strikes Back" yani İmparator Sülo'nun vuruşu ise son ayakta geldi. Bol sürprizli, ortalama yarışseverin kuponunu çoktan yatırmış bir Bursa günü daha kapanırken, son koşu kıran kırana geçti. Erhan Yavuz, Yemen Tunç ve Musa Demir potaya çok az farklarla girdiler. Yarışın sonucu foto finişte belli olacaktı. Herkes merakla beklerken jokeyler de atların üzerinde, seyircilerin önünden geçmeye başladılar. Bir yandan da yüksek sesle tartışıyorlardı. Ta ki arkalardan tırıs gelen atının üzerinde İmparator bağırana kadar:

"Heeeeyyyyttt"

"Tıp" diye sesini kesip, başını öne eğen jokeyleri ve saha kenarında önünü ilikleyecek pozisyona gelen yarışseverleri hala olanca netliğiyle hatırlıyorum. Hadi jokeyleri bir yana koyalım, izleyenlerin dahi o hale gelmesi Süleyman Akdı hakkında sağlam bir referans olur herhalde. Öyle ki İmparator Sülo tribüne dönüp, "Sen, sen, sen... Üçünüz, girin çim pistte mıntıka yapın lan" dese, kimse itiraz etmeyecek gibiydi o anda.

Bir nevi ustalara saygı kuşağı olarak geçen bu yazının yan fikri de hipodromda yarış izlemenin ufku genişlettiğidir. Halim selim bir jokey olan Ahmet Atçı'ya yarıştan önce "Ahmet Abi..." diye seslenen ve göz göze gelince "S.k anasını bunların" diye ekleyen yarışseverin, yarıştan sonra kazanamayan Atçı'ya "Sepeeeet, anamızı s.ktin, Sepeeeet" diye bağırması ne kadar ufuk açar, orası okuyucunun takdirine kalıyor ama ne demiş Atatürk?

"At yarışları, modern toplumların sosyal bir ihtiyacıdır"

by Canarino

LAKERS vs CELTICS

2009-09-17T13:00:00.000+02:00

"Biberleyelim" ile inceden geçmişe dönünce, EA Sports'un başında saatler geçirdiğimiz oyunlarından bir tanesi geldi aklıma.

1989 yapımı "Lakers vs. Celtics" grafik anlamda müthiş basit ama çok keyifli bir oyundu. Arkadaşlarla karşılıklı yapılan kısa süreli müsabakalardan sonra kafayı bozarak; turnuva modunu, standart play off serisi şartlarında ve 48'er dakikalık sürede oynanan maçlar sonunda ilk bitirdiğimde, eve şampiyonluk yüzüğü postalanmış gibi sevindiğimi hatırlarım.

Oyundaki seçeneklerimiz, Los Angeles Lakers, Phoenix Suns, Seattle Supersonics ve Utah Jazz'dan kurulu Batı Konferansı'na karşı; Detroit Pistons, Chicago Bulls, Boston Celstics ve New York Knicks'den oluşan Doğu Konferansı. Bunların birer de All Star takımları var.

Los Angeles Lakers oyundaki en orjinal takım konumunda. Kadroda Magic Johnson, Kareem Abdul Jabbar ve James Worthy'nin yanında Orlando Woolridge ve David Rivers gibi kıta coğrafyasından aşina olduğumuz isimler de var. Ezeli rakip Boston da ise Bird, Parish ve Mc Hale en etkili oyuncular. Bunlarla bir tutturduğunuz zaman, gerisi geliyor. O zamanların Detroit'i de çok sağlam tabii. Isiah Thomas ve Joe Dumars'ın yanında renkli yedekler mevcut; Dennis Rodman gibi. Seattle'da kel kafalı Xavier McDaniel enteresan simalardan birisi. Utah'ın uzunlar uzunu pivotu Eaton'ın yanında Stockton ve Malone; Chicago'da gözlüklü Horace Grant'in yamacında Pippen ve Jordan var. Barkley Phoenix'de, Ewing Knicks'de arz-ı endam ediyor. En başta Lakers'a orjinal demişken, Kareem'in hook atışının da oyunda bire bir zuhur ettiğini belirtmeyi unutmayalım.

All Star takımları play-off moduna dahil olamıyor haliyle, ama karşılıklı oyunda seçtiğimiz vakit, Hakeem Olajuwon, Clyde Drexler, Chris Mullin, Dominique Wilkins gibi isimlerle oynama şansına kavuşabiliyoruz. Oyunun eğlenceli bir diğer yönü, Chicago Bulls ile East All Star'a karşı oynadığınızda Jordan'ı, Jordan'a tutturabilmeniz. Tabii diğer ortak oyuncular için de aynısı geçerli. Kramer, Kramer'e karşı...

Klavyeyi bilenler için söylüyorum; oyun iki kişi oynandığı zaman bir taraf numerik klavye tarafındaki tuşları, diğer taraf ise klavyenin caps locka bakan bölümünü alıyor. Hücümda pas atmaya yarayan tuşu, savunmada top çalmak için kullanıyoruz. Şut kullandığımız tuşla da ribaunda çıkmak mümkün.

Oyuncular için faul sınırı diye bir şey yok. Yani dileyebildiğimiz kadar sertliğe başvurabiliyoruz. Faul yapmanın ise üç yolu var. Rakip topu sektirirken kapmaya çalıştığımızda, zamanlamayı iyi ayarlayamazsak ve topu çalmaya çalışanın yüzdesi iyi değilse faulu çalıyor hakem. Rakip şuta kalktığında durduğumuz yer ikinci kıstas. Bodoslama bloğa kalkmak düdük demek. Üçüncü ve son olarak da taktik faul yöntemi gelsin; rakibe fordçuluk yapmak. Süre geçmemesini istiyorsanız, asla top sürmeyen ve rakip sahaya paslaşarak geçen bilgisayarın oyuncularına yaslanıp, iki saniye yön tuşunu ittirmeniz kafi.

Bilgisayarın dripling yapmaması mantıklı çünkü oyunun zorluk derecesini arttırdığımızda, sahada uzun süre kalan oyuncuların yürümeye bile takatinin kalmadığını söylemek mümkün. Top sürenler daha da çabuk yoruluyor. Periyod başına dört tane ile sınırlı olan molalarda dilediğimizce oyuncu değiştirebiliyoruz.

Ses desteği, bilgisayarın basit speakerıyla sınırlı. Yine de mola ve faul düdüklerinin yanısıra, top sektirme, top çalma, şut kaçırma, iki sayılık isabet ve üç sayılık isabet seslerini ayrı ayrı duyabiliyoruz.

Görsel efekt bakımından sahadaki vaziyetlere ek olarak, stresli zamanlarda benchteki arkadaşlardan birisinin sıkıntıyla ayağını salladığını görebiliyoruz. Ya da bana öyle geliyor, bilmiyorum ama orada bir hareketler dönüyor.

Yukarıdan, aşağıdan, sağdan, soldan basılan bir kaç çeşit smaç, kısa oyuncuların turnikeleri ve Fizan'dan atılan üçlükleri bir yana koyacak olursak, oyunun en fantastik hareketi Magic Johnson, Michael Jordan ve Dominique Wilkins gibi oyuncuların, serbest atış çizgisinden sıçrayıp, 1800 derece dönerek bastıkları smaçlar ile fizik kuralı falan tanımayan bir oyun Lakers vs. Celtics.

Geçenlerde katıldığı ödül töreninde duygusallaşarak gözyaşları içinde kalan Michael Jordan ile bitirelim. Sarı-Lacivert renklere gönül vermiş bir Lakers sempatizanı ve Amiral Robinson'dan ötürü San Antonio'ya sempati besleyen biri olarak, Chicago'ya sıcak baktığımız söylenemez ama daha da sevmediğimiz Utah'a hayatı zehir eden geçmiş zaman Bulls'unu da saygıyla analım. Söyle Malone söyle, söyle ne oldu?

by Canarino

FEMİNİST DEĞİL, FUTBOLCUYUZ BİZ

2009-09-15T09:05:00.001+02:00

I would not consider myself a feminist at all. Feminists are politically involved. Just because I'm a woman playing football doesn't mean I'm a feminist.

(Kendimi hiç bir zaman bir feminist olarak görmedim. Feministler, politikaya bulaşmışlardır. Bir kadın ve futbol oynuyor olmam feminist olduğum anlamına gelmiyor)

Faye White
İngiltere Kadın Futbol Takımı Kaptanı

by Canarino

FD'nin notu: Bu haber Şamdan'da çıksa o lafların sonuna bir de "I like machos, I'd not hesitate when it comes to wash my husband's feet" (Maço severim, yeri geldiğinde erkeğimin ayaklarını da yıkarım) kesin eklenirdi ama tabi Aykut Işıklar'ın eli her yere ulaşmıyor, şükür.

PINK VADER

2009-09-10T12:00:00.001+02:00

Tamam, çeşitlilikti, değişik renklerdi, tatlardı, neticede ticari bir işletmeydi falan ama yapmayın böyle şeyler.

"Kız bir Darth Vader vardı filmde, nassıl karizma. Şimdi onun pembesi çıkmış. Ben kesin alıcaaam" diye saldıracak bir kitlenin haberi mi alındı, yoksa palamut akını gibi Star Wars'a yumuşak akını mı var da ağ atılıyor? Bu ne lan! İçim acıdı sabah sabah.

by Canarino

GANYAN PARANOYALARI

2009-09-09T13:54:00.005+02:00

Cumhurbaşkanlığı Koşuları'na peşrev yaptıktan sonra arkasını getirmesine getirdik ama vücuda gelen yazıyı "Han Duvarları" uzunluğundan aşağı çekmek henüz mümkün olamadığından, "Arası iyice boş kalmasın" diyerek, ortaya bir çıtır mevzu atmaya karar verdik.

Konumuza geçmeden önce söyleyeyim ki bu satırların yazarı da, diğer bütün yarışseverler gibi, aşağıda şiddetle bok atacağı hurafelerden ve hezeyanlardan bazılarına kendisini bir dönem kaptırmıştır. Netice olarak "Ümit, fakirin ekmeği" olarak da özetlenebilecek bu vb. sistematik (!) kazanma çabalarına asla bulaşmadığını söyleyen altılı ganyan insanlarına "Yeme bizi Murtaza" bakışı atmak caizdir, farzdır.

Yarışsever, ganyanda masasında ve hipodromda köşesinde, Red Kit'i devede kulak bırakacak kadar yalnız insandır. Vefakar-Cefakar Düldül'ün yerinde son iki yüz metrede kesilerek hayalleri yıkan eşşekler, sürekli bir boklar yiyen ama sonunda işe yarayan Rintintin'in yerinde hain bültenler, bölüm sonlarında "Red Kit, neredesin Red Kit?" diye aranan iyi yürekli kasaba halkının yerinde ise bulduğu sürpriz atı kendisine saklayan diğer ganyan insanları vardır. Yarışsever, elinde Anduril niyetine kuponuyla, kardeşliksiz Aragorn ise, altılı ganyan Sauron'dur. İşte aşağıda "nispeten mantıklı" olanlardan, "kopuk fikirlere" doğru 10'dan geri sayacağımız maddeler de yarışseverin kulağına gaipten fısıldanan "Elessar" sesleridir.

10. Hepimiz Kardeşiz, Bu Kavga Ne Diye?: "Kurtlukta düşeni yemek kanundur" gibi karizmatik bir cümle olmayacak ama "Atlıkta ana-baba bir kardeşlikten ötesi, eküri kardeşliğidir"

Yarışsever bültendeki koşunun altında, parantez içinde "Falanca ile Filanca Eküridir" sözünü görünce gayri ihtiyari heyecanlanır. Ganyana adım attığı ilk günde çevresini saran öğreti bulutunun içerisinden kopup gelen "Yaz işte pezevenk. Bir at parasına iki at yazmış oluyorsun. Üzüm bulmuşsun, çekirdeksizini arama" şeklindeki telkini hatırlar ve kupona ekürileri yazar. Düz mantık, bir ekürinin tavşanlık yapıp tempoyu ayarlayacağını, diğerinin ise arkadan gelip yarışı koyacağını öngörür ama sonuç genellikle hüsrandır.

Aslında ekürilik müessesesi, düzgün değerlendirildiğinde çok işe yarar; dolayısıyla bu maddelerin içinde belki de en mantıklı olanıdır ama çoğu ganyan halkı tarafından "körün tuttuğu ile cima etmesi" gibi kullanıldığından fazla masraftan başka bir işe yaramaz.

Bu madde vesilesiyle, alemin görüp görebileceği en baba ekürilerden olan Yavuzhan-Caş'ı saygıyla analım. Lyra-Dartino ikilisini, o yarışı As-Jet'e nasıl verdiklerini düşünerek, kınayalım. Bir İstanbul altılısının tabela ayağında, 11 atın 10 tanesini yazıp, geriye kalan tek atı (bir eküriyi) yazmadığımız için Antepli'nin kazandığı o yarışta iki misli altılı alma şansını kaybettiğimizi hatırlayarak hüzünlenelim. Seneler önce 275 milyon iyi paraydı lan!

Maddeye Özel Not : "Üzüm bulmuşsun, çekirdeksizini arama" olarak kibarlaştırdığım Grand Altılı Master Amca yaklaşımının öğretiye haksızlık olduğunu düşünüyorum ama ahlaka mugayır olduğundan orjinalini de yazamıyorum. Arz olunur.

9. Ben Bilmem, At Sahibi Bilir: Nüfus müdürlüğünde mavi kafa kağıdı ile ödüllendirilen her Türk vatandaşının asker ve teknik direktör doğduğu malumunuz. Bunların yanında gizli kalmış bir diğer yetenek de müşterek bahis uzmanlığıdır. Fakat geçen yıllar ile vurulan ikramiye sayısı ters orantıya devam ettiği müddet uzun olup da bu "hilkatten" uzmanlığın her hangi bir zekere derman olmadığı görülünce, yazımıza konu olan yöntemlere dadanılır.

Önceki maddede olduğu gibi, mantık kırıntısı içeren başka bir hareket de koşulacak yarıştaki atların sahiplerinin / antrenörlerinin fikrine başvurmaktır. Bu "görece" bilirkişinin fikri belirleyici olur. Örneğin, bir bültene altılı yazan at sahibi ya da antrenör kendi atını tek veriyorsa, bu ata güven duyulduğunun göstergesidir.

"Sahibi tek vermiş abi. Ondan iyi mi bileceksiniz a.ına koyım" referansı ile koşup, yarış bittikten 10 dakika sonra finişi geçen atlara edilen küfürler ile "Antrenörü bile yanına elli tane at yazmış. Yarışı bitiremez lan bu" sözlerinin ışığı altında, kupona yazılmayan atın resmi geçit yaparak kazanmasına edilen küfür arasında çok da fark yoktur. Fiil aynıdır.

8. Bültene Karşı Omuz Omuza: Altılı ganyanda senelerini geçirmiş bir insanın bülten değiştirmesi, Konsey'e yükselmiş bir Jedi'ın Dark Side'a geçmesi ile eşdeğerdir. Fakat bu bağlılık, bültenin altılıdaki başarı oranı kadar, başarısız tahminler ile de ilgilidir. Şöyle ki:

Tecrübeli yarışsever, bültenlere "Ulan bültendeki tipler her gün altılıyı koyacak olsa, ne bok yemeye bülten çıkarmakla uğraşsınlar? Oturup locaya paso basarlar, gün sonunda da çuvalı alıp giderler" şeklinde rasyonel yaklaşır. Bu yaklaşım bünyede "Bülten altılısının nereden yatacağı?" araştırmasını tetikler.

Genellikle, saatlerce "hangi koşuda hangi atın geleceğini" akademik düzeyde çalışmış beyin,"hangi koşuda 'Gelir' denen hangi atın gelemeyeceği" temalı bu ikinci yüke dayanamaz ve kayış kopar. Ortaya çıkan kuponun ne İsa'ya, ne Musa'ya faydası olur. Bülten altılısı dörtte, yarışsever üçte kalır. Faydası olmayan kilisenin papazı konumundaki son yarış da izlenip, ulaşılamayan ikramiye açıklandıktan sonra, evden gelen telefona göre markete ya da fırına uğraması gereken aile insanı yarışsever, "Senin ben ananı s..eyim bülten gibi" diyerek, önündeki masada karalanmaktan maymuna dönmüş İstanbul Puanlı'yı yırtar ve ayrılmadan önce gişeye seyirtir:"Yarınki İstanbul Puanlı'yı verir misin?"

7. Kardeşin Duymaz, El Oğlu Duyar: Geride kalan üç maddede mantıklı durumları neredeyse bitirdik. Ufaktan paranoyalara başlayalım.

Bülteni elinden veya kıç cebinden düşürmeyen bir yarışsever, normal çalışmasını tamamladıktan sonra işin gizem içinde (!) kalmış noktalarını kurcalamaya başlar. Bunlardan bir tanesi de gizli eküridir.

Gizli eküri basit olarak, aynı aileye mensup farklı insanların sahibi olduğu atların, aynı yarışta koşturulmasıdır. Hilafsız her seferde "Vay a.ına koyum, gizli eküri var lan burada. Büyük satış dönecek" nidaları eşliğinde coşkuyla karşılanan bu durum, bahiste açılım ve daha çok para arayan yarışseveri olmadık mecralara sürükler.

Bilhassa Kaya sülalesinin, at sahibi ve jokey sayısı bakımından, bir piyade bölüğü ile denk nüfusa sahip olması, aynı koşuda yer aldıkları her seferde, ganyan ahalisinin akıl sağlığıyla oynamıştır. Selim Kaya, Mehmet Kaya ve Ömer Kaya'nın kıran kırana ve "Burun-Boyun" farklarıyla biten bir mücadelesinden sonra, bir abimizin "Göz göre göre sattılar lan yarışı" demesi vardır ki benim bu husustaki hidayete erişim, "S.ktir git lan" tepkisi eşliğinde, o andadır.

6. Sıçtı Cafer Bez Getir: Altılı ganyana uzak insanlar için, at bokunun ehemmiyeti olmayabilir ama 1920'lerdeki bir futbol maçından bugünlere kadar gelen "Cafer'in sıçması" olayının, yarış öncesinde sıçan bir atın yarattığı tedirginlik yanında esamisi okunmaz.

Padok mahallinde gelen atlara bakmaktasınız. Kimisi oldukça büyük, kimisi daha çıtı pıtı atlar, sırayla tur atıyorlar. Atlardan bir tanesi, aniden duruyor. Çevredeki bazı insanlar pür dikkat atın g.tüne bakmakta. Dışarıdan bu işlerle alakası olmayan birini getirip, ortama koysanız "Manyaklara bak" der ama bu gözlemin bir amacı var. At yürümeye devam ederse başka, durduğu yerde hacet giderirse başka şekil alınacak. Çünkü bir kanıya göre "Yarıştan önce sıçan at gelmez"

Ganyan bayiindeki yarışseverler padok mahallini yalnızca televizyondan gördükleri için bu konuda biraz daha zor durumdadırlar. Tabii hipodromdan arayıp "Abi padoktayım, falanca çok acaip sıçtı" haberi veren hayırsever arkadaşlar bazen imdada yetişir. Yarış koşulur, padoğun orta yerine sıçan at, yarışı kazanır. "Bir daha sıçtı diye at silmeyeceğim lan" yorumları yapılır ama atın boku bahisin önemli bir dinamiği olmaya devam eder.

5. Her Sakallıyı Deden mi Sandın?: Her şarapçıyı, feleğin sillesini yemiş halk filozoflarından saymak hissiyatının benzeri, ganyan alemindeki yaşlı insanların bir çoğuna gençlerin bakışı için de söylenebilir.

Yeni altılı insanları, bu amcaları, anlattıkları hikayelerden ötürü, Tolkien'in kadim günleri görmüş Maiar'ından sayarlar. Kolay kolay kimsenin aklına, "Ulan madem bu kadar iyi biliyor, hala ne işi var izbede?" diye düşünmek gelmez. Genellikle gişeye bir kupon uzatımı mesafede oturan bu amcalar, bir nevi bireysel MBÜK, yani Müşterek Bahis Üst Kurulu'dur. Bir yandan kupona son şeklini veren, bir yandan da götün götün makineye yaklaşan genç nesil yarışsever "Akif amca ne diyorsun son ayağa?" sorusuyla muhabbeti açar. Cevap kısadır ve kendinden emin bir ses tonuyla gelir; "8 numara tek olur"

Bü dört kelimelik cümlenin geniş anlamı şudur:

"Hadi yine iyisin, sana büyük para kazandıracak tiyoyu verdim. Aması maması yok. 40 liraysa, 40 lira. '8 numara tek olur' dedim. O kadar. Değirmende ağartmadık biz bu sakalı"

Evet, bu amcalar hep olmadık sürpriz atları "tek" diye verirler. Gençler de içinden "Oha lan" diye geçirse ve "tek" atmasa bile bunları kuponuna yazar. Ne zaman ki bu döngü kırılır, işte o zaman yarışsever, bir üst rütbeye geçmiş demektir.

4. İstatistik Bilimine Saygı: Müşterek bahisleri "bilimin ışığında oynamak" isteği anlaşılabilir bir şey. Futbolda belli istatistiklere bakmak gibi, yarışlarda da atların galobuna, hangi pist ve mesafede kazandığına, ıvırına, zıvırına bakarak bir kupon hazırlamak mantıklı geliyor kulağa. Fakat kabul etmek gerekir ki, bir çift canlının beraberce, diğer çiftlere karşı yarıştığı bir olayda kazananı belirleyecek etkenler sınırsız sayıdadır.

Hal böyle olunca da altılı ganyan meraklılarında bir süre sonra "Armut piş, ağzıma düş" fikri uyanıyor. Bunların en belirgin tezahür edeni "yarışa göre sonuç" istatistikleri. Bunun kitapçığı bile çıktı. "Şartlı-3'de sürpriz gelir. Handikap-15'de üçüncü ya da dördüncü at gelir" gibi milyon tane istatistik dönüp, duruyor ortada. Zararı var mı? Yok. Faydası var mı? O da yok.

Klasik bültenlerde puanlama 100'den başlar. Postmodern bültenler bunu 200'den başlatıp, 118, 72 gibi devam rakamlarına bağladılar ama neticede hepsi aynı kapıya çıkıyor. Türkiye ortalamasını aldığını söyleyen bütün bu bültenlerin sıralaması bazı koşularda farklılık gösteriyor. E peki nasıl olacak o zaman? Birinci-ikinci, ikinci-üçüncü ve üçüncü-dördüncü diye tanımlanan atlar sürekli değişiyor. Elinde standart istatistik kitabı, kucağında farklı bültenler olan adamın kafası karışmaz mı? Karışıyor. Yarış bittikten sonra da olan, fakirim atların ölmüş anasına oluyor.

3. Altılı Diye Diye Nicesine Sarıldım: Akıllara zarar son üç maddeye geldik. Oynadığı bahislerden senelerdir kayda değer bir para indirememiş yarışseverin, kafayı iyice kırdıktan sonra, bulduğu bir başka çözüm de kulvar sayılarıdır.

Bir koşu başlangıcı klasiği olarak "Ve son at... Falanca da kulvarındaki yerini alıyor. Atlar start hakemi emrine girdiler. Start verildi ve koşu başladı" kalıbında bahsi geçen kulvar rakamları bültende yazılı bulunur; "4 numaralı at, 8 numaralı kutudan çıkıyor" gibi.

8'den çıkan 4 numaralı bu atın örnek yarışımızı kazandığını varsayalım. Balatayı sıyırmış yarışsevere göre, bir dahaki yarışta 8 numaralı atın çıktığı kulvar numarasını sırtında taşıyan at gelecektir. Çünkü kazanan at 4 numaradır ve 8'i göstermektedir. Şimdiki yarışta 8 hangi numarayı gösteriyorsa, gelecek odur. Anlatmaya çalışırken bile altılı ganyan olayından tiksindiğim şu grift mantıksal yapının, en cahilinden, en eğitimlisine kadar bütün ganyan kitlesinden kabul görebildiğine şahit olmak acıdır. Ganyanda sadece bir kupon yatırma süresi geçirmemeye ve fazla takılmamaya başlamam da bu şehadetten sonrasına denk gelir.

2. Bas, Bas Paraları Leyla'ya: Gün sonu yaklaşmıştır. Altılı kuponu; ikinci ya da üçüncü ayakta gümlemiştir. İkili, çifte, sıralı üçlü, tabela, hiç biri altılının heyecanını vermez. Arada, bir çıtır kuponla "kısa günün kârı" kollanmıştır ama orada da kahpe felek darphane mahsülü sokmamıştır cebe. "Son ayağa bir sıralı ikili mi patlatsam lan? Masrafı çıkar günün" diye avare gibi düşünülürken, diğer "Desperate GanyanHusbands" eşrafından birisi, yeni kapattığı telefonu kulağından indirirken ayağa kalkar ve haykırır "11 numaraya çanta dolusu para basmışlar hipodromda"

Ortama neşe gelir; gözler hemen muhtemeli yayınlayan 37 ekran televizyona döner ve 11 numaraya kilitlenir. İşte... İşte... Muhtemel 3.10'dan 2.95'e düşmüştür. Demek ki haber doğrudur. Gömlek cebinde yedekte bekleyen bahis kuponlarında "G" hanesi işaretlenir ve makul miktarda nakitle birlikte gişeye gidilir. "Ya bırakın boş işleri" diyerek bu "Alın, verin, ekonomiye can verin" tarzı harekata karşı duran insanların da tuvalete gitme bahanesiyle gişenin yanından geçerken kupon uzattığı görülür. Yarış koşulur, çantayla para basılan (!) at tabelaya giremez. Önce bir küfür selinin ardından, ortalık durulur ve çaycı boş bardakları masalardan toplamaya başlarken içinden söylenir "Aklınızı s.keyim"

Halbuki düşününce hiç akıl alıyor mu? Ne o, adamın biri hipodroma gidiyor. Elinde James Bond çanta. "Buyrun" diye kuponu gişeye uzatıyor. Gişe memuru "50 milyar tuttu efendim" diyor. Adam da çantayı verip "Üstü kalsın" diyerek, uzaklaşıyor. Bire bir tasvir edilen şekil hiç bir zaman böyle olmadı ama insanın aklına gelen görüntü bundan ibaret. Sonra da bu mevzu bilmem hangi ganyan bayiinde duyulup, milletin yüklenmesine sebep oluyor. Olur mu lan böyle şey? Bir dönem hepimiz tırlatmışız. Anlaşılan bu.

1. Ve Tanrı Manyağı Yarattı

- Fuat!

- Efendim abi.

- Ne yaptın sen?

- Yarışı kazandım.

- Ne olacak şimdi?

- Ne gibi?

- E bir dahaki yarışta sürdirekt favori ata biniyorsun.

- Onunla da kazanırım.

- Olmaz.

- Neden?

- Üst üste iki yarış kazanamazsın.

- Neden ama?

- Öyle...

Fuat'ın jokey, ikinci şahsın yarışsever olduğunu varsaydığımız şu diyalogta mantıklı bir şey var mı? Daha doğrusu bir jokeyin iki yarış üst üste kazanmasında "olması imkansız" bir şey var mı? Yarışseverin bir kısmına göre cevap evet.

"Bir jokeyin her bindiği yarışı kazanamayacağı" doğrudur. Bunun milyon tane sebebi var. Fakat bundan hareketle varılan "Bir jokey aynı yarış gününde iki üç yarış kazanamaz" hissiyattı çok tuhaf. Jokeyin "Ben deminki yarışı kazandım, şimdi bunu kazanmamam lazım" diyeceğini mi düşünüyorlar, hiç bir şey düşünmüyorlar mı, ne yapıyorlar, bilemiyorum.

Bildiğim tek şey, TJK'nın ve dolayısıyla ülke ekonomisinin, bu sazanlıklardan elde ettiği paranın haddi hesabı olmadığıdır. Ne demişler? Unutmayın, at yarışlarında en büyük kazanç, kendini kaybetmemektir.

by Canarino

JUJU DÖNER Mİ?

2009-08-28T11:30:00.000+02:00

Kim Clijters'den sonra Justine Henin de kortlara dönecek tenisçiler arasında mı? Belçika basınına göre öyle.

Belçika Tenis Federasyonu ve Justine Henin konuya yorum yapmıyor.

Henin'in eski hocası ve yakın arkadaşı Carlos Rodriguez "Öyle bir şey olsa, benim haberim olurdu" diyor.

Carlos Rodriguez'in eşi "Bir takım hazırlıklar var ama benim bunlar hakkında bir şey söylemeye iznim yok. Ben bilmem, beyim bilir" diye demeç veriyor.

Henin'in, 2009 sonunda Belçika'da ve Dubai'de bir kaç gösteri maçına çıkacağı kesin. Bunları yaparken formda olmak istediği için antrenman yaptığı da gerçek. Justine henüz 28 yaşında ve tenisi bıraktığını açıklarken "Şu anda 'Asla geri dönmeyeceğim' demiyorum. Çünkü 'Asla' kelimesini kullanmaktan nefret ediyorum" demişti. Dolayısıyla "Ateş olmayan yerden duman çıkmaz" fikri de bir yanda, bu hazırlıkların gerçek bir dönüşe yönlenip yönlenmeyeceği konusunda bir şey söylemek zor.

Ayrılma kararından sadece bir hafta öncesinde, "5 yıl sonrasına kadar tenis oynayabileceğini" söyleyen Henin, tenisi son derece ani bir kararla bıraktığında herkes çok şaşırmıştı. Bu acele gidişin pişmanlık yaratması mı, Clijters'in başarılı dönüşü mü, ortamı gözüne kestirmesi mi, sebep artık her neyse; raketini elek misali astığında, 7 grand slam ve 34 Wta turnuvasıyla, 19.500.000 dolar kazanıp, tüm zamanların en çok kazanan yedinci kadın tenisçisi olan ve listenin başına üç beş hafta çakılabilen kimi kolpadan birincilerin aksine (Bkz. Jelena Jankoviç) 117 hafta sıralamanın ilk sırasında kalan böyle bir oyuncunun geri dönme dedikoduları heyecan verici.

Justin geçenlerde, posteri bile yayınlanan yukarıdaki televizyon projesi için anlaşmış olmasına rağmen, yapımcısını arayıp "Unicef'in bir görevi için Kamboçya'ya gideceğim. Ancak gelecek hafta dönerim. Kusura bakmayın" demiş. Yapımcı da olayı "Mukadderat" diye karşılamış. "Ekranda yüzümüzü eskitmeyelim. Dönersem ancak korta dönerim" mealine geliyor olabilir mi? İnşallah.

Netice;

Conan gibi kadın tenisçilere karşı, Justine Henin kültürü.

by Canarino

KADINLAR BASKETBOL OYNAYAMAZ

2009-08-27T11:00:00.000+02:00

"White man can't jump" gibi bir şey değil bu.

"Transferler güzel ve çekici olunca gönderildi" diye bir haber başlığı görünce gerisini okumak gelmedi içimden. "Kim bilir yine hangi geri kafalılıkla, ne halt edilmiştir?" diye düşündüm. Sağolsunlar, yanıltmadılar.

Kocaeli Büyükşehir (?) Belediyesi Kağıtspor büyük sevinç yaratarak Türkiye Bayanlar Basketbol 1. Ligi'ne çıktıktan sonra, ard arda yabancı oyuncularla anlaşmış ve kadrosunu güçlendirmişti. Zaten takım kıtlığına kıran girmiş bir ligde bu gelişme elbette sevindiriciydi.

Fakat aradan çok fazla bir zaman geçmeden öğreniyoruz ki Marita Payne, Brittany Jackson, Noteisha Womack ve Kristi Cirone isimli oyuncuların sözleşmeleri feshedilmiş. Gerekçe olarak da "ekonomik kriz ve masrafları kısmak gerekliliği" dile getirilmiş.

İlk bakışta gayet anlaşılabilir bir karar. Fakat mali kaygılardan ziyade, dile getirilen başka sebepler var ki onların üzerinde biraz durmak gerek. Gerçi, salt bu bahane ekseninde de sorulacak sorular olabilir. Örneğin;

Kriz yeni mi ortaya çıktı?

Halbuki teğet geçecekti. Kalın mı gördü?

"Bütçe planlaması" diye bir şey yapmamış mıydınız?

Yaptıysanız, bunlara her ay başında "iyi saatte olsunlar" mı geliyor?

vb.

Geçelim ve gelelim diğer " feshedilme nedeni" ihtimallerine... Öncelikli yorum o ki; kentte, "bayan basketboluna yatırılan paranın neden futbola aktarılmadığı gibi bir hava yaratıldığı" söyleniyormuş.

Bir ülkenin sadece sportif anlamda değil, her manada gelişip gelişmediğini anlamak için o ülkede hakim zihniyetlere bakmak gerek. Bundan bir asır önce, İkinci Meşrutiyet'ten sonra, herkes bir yenilik ararken ve bu arayış kendisini spor sahasında da gösterip, yeni yeni branşların memlekete girişi sağlanmaya çalışılırken, bu zamanda bu kafaya ne demek gerek? Adını beraber koyalım ve buna işin "hacet giderme" boyutu diyelim.

Sonra da gidere devredilmeyen haceti avuçlayıp "sıvama" işlemi çekilmesine bir bakalım. Neymiş? "Bayanların basketbol oynamasının bazı kesimler tarafından tepki gördüğü" ortaya çıkmış.

Hangi kesimler bunlar? El kadar çocukların oynadığı oyuncak bebeklerden tahriklenen sapık kesimler mi? Ama doğru ya, bu yontulmamış "kesimler" sadece oyuncak bebeklerden değil, onlarla oynayan çocuklardan da etkileniyor. "Alan razı, satan razı" diyip, 10'lu yaşlarının yarısındaki kız çocuklarını taciz eden ve bununla iftihar edenlere hak verenlerin de yaşadığı bir memleket değil mi bizimkisi? Mazallah, bayan basketbol takımı kurulursa ne olur? Akılları, fikirleri ve zikirleri; zekerleri doğrultusundan spor salonunu pusula ediniverir bu insanların (!) Zorla günaha sokmayın garibanları. Kapatın bayan basketbol takımını, gitsin. Hem zaten anlaşılan yabancı oyunculardan bir tanesi, zamanında bikinili boz vermiş bir dergiye. Vay kevaşe, vay! Aslında sadece onu getirip recm edeceksin ama uluslararası kamuoyu falan. Uğraş dur şimdi! Evet, evet, kapatın gitsin.

Sakin düşünülünce, bütün bunlarda şaşılacak hiç bir şey yok. Daha önce olan ve bundan sonra da olacak şeyler üzerine bu kadar yazıp çizmeye bile gerek yok. Ama konu sporla ilgili olunca ve Atatürk'ün "Sağlam kafa, sağlam vücutta bulunur" sözünün her sportif devlet kurumunun duvarında asılı bulunduğunu ve her spor insanımızın dudağında takılı olduğunu hatırlayınca, sorası geliyor insanın, "Neredesiniz, hanımlar, beyler?" diye.

Bizler, inisiyatifimize emanet edilmiş bir spor dalının icra makamı değiliz. Atanmış kurullar değiliz. Sporcu değiliz. İdareci değiliz. Teknik adam değiliz. Kalem efendisi değiliz. Sade vatandaşız ve buralardayız. Siz nesiniz? Sporun aydınlık insanlarısınız? E güzel de, neredesiniz?

Diyelim ki bütün bu haberler yalan ve söz konusu takımdan gönderilen yabancılar ile yollar, hakikaten de ekonomik kriz sebebiyle ayrıldı. Ardından gelen bu yok "futbol yatırımı için", yok "kadınların basketbol oynaması doğru olmadığı için" benzeri haberlere neden tepki göstermiyorsunuz? Neden bir Allah'ın kulu çıkıp da;

"Bu minvalde haberler yapılıyor. Bunu şiddetle kınıyoruz, çünkü bu çağda böyle bir kafa yapısının değil sporu, bir koyun sürüsünü bile yönetebileceğine inanmıyoruz. Değil gazetelerde böyle haberler çıkması, akıllara gelmesini bile ayıp telakki ediyoruz" demiyor. Yoksa haberler doğru mu? O daha vahim...

Haberler doğruysa ve buna "Ülkenin Aydınlık Yüzü" olduğu söylenen bayan basketbol camiasından tek bir kelime dahi tepki gelmiyorsa ne diyeceğiz? "Mum dibine ışık vermez" diyebilir miyiz örneğin? Ya da "Böyle başa böyle tarak"

Aslında gönderilen oyuncuların içinde yer alan ve tahsilini psikoloji alanında yapmış Marita Ann Payne'e sormak gerek; "Ne ayak bu durumlar?" diye. Olur ya, mektepli kız, özel tecrübeyle sabit alaylı işlerini bilmek zorunda değil; "Vallahi ben de anlamadım" falan derse, yardımcı oluruz. "Tavşan boku sendromu diye bir şey duydun mu sen? Ne kokar, ne bulaşır. İşte ondan çok fena muzdarip bizim memleket. Rahmetli Cem Karaca'yı bildin mi? Onun dediği gibi. Ülkenin 'Yarım porsiyon aydınlık' yüzü" deriz. Sonra da ekleriz; "Bu maçı unuttuk, önümüzdeki maçlara bakıyoruz. Puan veya puanlar alacağız. O futbol muydu lan? Pardon."

by Canarino

WTA ÖZETİ

2009-08-26T10:15:00.001+02:00

Geceleri uyuyamadığım ve şantiyeye getirdiğim kitaplar da bitmeye yüz tuttuğu için "Ne yapsam da normal insanların uyku saati olarak geçirdiği mesai öncesi vakti değerlendirsem, ve tabii unutmadan, aynı zamanda gözlerimin canına okusam?" diye düşünürken aklıma WTA sıralaması geldi.

Böylelikle, gecenin köründe yapılabilecek diğer işlerin içerisinden, kurt adamlık veya vampirlik gibi normal insanlıkla alakası olmayan seçenekleri eleyerek "Sabaha karşı WTA akla gelmesi" şeklindeki başka bir "anormal bünye" işi olan duruma sarmış bulundum. Aşağıda okuyacaklarınız, bu cinnet anında yaşanan "Kopyala-Yapıştır-Excel'e Gömül" halinin ortaya çıkardığı sonuçlardır.

Arz ederim.

Geçenlerde Dinara Safina ve Serena Williams arasındaki "1 Numara" tartışmasına, kifayetsiz muhteris Jelena Jankoviç de müdahil olmuş ve ortalık hareketlenmişti. "WTA sıralamasında dikkate alınan unsurların tekrar değerlendirilesinin gerekip gerekmediği" hususundaki bu Gırgıriye tartışması yaşanıp, bitmişti. Fakat diğer iki tarafın rütbesi itibariyle "Sana ne oluyor lan?" denerek saçından tutulup konunun uzağına sürüklenmesi gereken

üçüncü şahıs Jankoviç, Rogers Cup'ta Safina'yı yenince "Yaa gördünüz mü işte?" şeklinde konuşmalar yeniden ortama düştü.

Bu tartışma daha çok sürer. Biz hengameden biraz uzaklaşıp, şu meşhur sıralama listesine bir göz atalım. Puanlamanın nasıl yapıldığına dair döküman burada. Bu esaslara göre birinci sıradan, bin iki yüzüncü sıraya kadar oluşmuş güncel liste (17 Ağustos 2009 tarihli) ise bu adreste. Son iki yüz sırayı görmemişim, o yüzden ilk bin oyuncuyu ele aldım.

Bin oyuncu içerisinde yetmiş iki milletin sporcusu var. Deyim gelişi değil, gerçekten yetmiş iki. Sporcu sayılarına göre bunları sıralayacak olursak, karşılaştığımız manzara şu:

Amerika Birleşik Devletleri (79), Rusya (77), İtalya (54), Japonya (51), Fransa (50), Almanya (42), İspanya (37), Çek Cumhuriyeti (36), Avusturalya, Romanya, Ukrayna (31), Çin (30), İngiltere (27), Slovakya (25), Arjantin (24), Kore (22), Brezilya, Hırvatistan (18), Hollanda, Polonya (17), Slovenya (15), Belçika, Hindistan, Sırbistan (13), Belarus, Kanada (12), Avusturya, Bulgaristan, Macaristan, Tayland (11), İsviçre (10), Portekiz (9), Güney Afrika, Gürcistan, İsrail, İsveç, Kolombiya, Özbekistan, Taipei (8), Meksika (7), Endonezya (6), Letonya, Yeni Zelanda (5), Danimarka, Fas, Kazakistan, Peru, Şili, Türkiye, Yunanistan (4), Bosna Hersek, Estonya, Hong Kong, Lüksemburg, Venezuela (3), Finlandiya, Kırgızistan, Paraguay (2), Bolivya, Ermenistan, İrlanda, Karadağ, Litvanya, Makedonya, Malezya, Mauritius, Norveç, Tunus, Türkmenistan, Umman, Uruguay, Vietnam (1)

İş toplanan puanlara gelince bu sıralama oldukça değişiyor. Yani ortada, değil doğru, hafif yamuklukta bir orantı bile yok. Birinci Rusya'nın peşinden (50.578 puan) gelen Amerika Birleşik Devletleri (26.673) ve Fransa'nın (18.077) toplamı bile Rusları geride bırakmaya kafi gelmiyor.

Dördüncü sıradaki İtalya'nın ardından Sırbistan geliyor ki bunda Ana İvanoviç ve ismi lazım olmayan bir diğer oyuncunun katkısı, yüzde doksanın üzerinde.

Sporcu sayısında ilk onda yer bulamayan iki ülke, puanlamada Almanya, Çek Cumhuriyeti ve İspanya'nın arkasından, dokuzuncu ve onuncu durumdalar; Slovakya ile Beyaz Rusya. Slovakya'nın puanlarını üçte bir oranında sağlayan, 51. sıradaki Katarina Srebotnik. Beyaz Rusya ise sıralamada 9. olan Victoria Azarenka'nın sırtında.

Bokunu çıkartıp, oyuncuları tevellüt / tertip açısından özetlediğimiz zaman 1970-1994 arasında (1972 dışında) her seneden oyuncuyu görebiliyoruz.

Sıralamanın en yaşlıları 872. sırada Hollandalı Brenda Schultz-McCarthy ile bir ara tenisi bırakıp, sonra tekrar geri dönen 160. sıradaki Japon Kimiko Date.

Listenin en gençleri olarak, 1994 doğumlu, yani henüz 15 yaşında, on bir tenisçi var. Bunlardan en üst sırada kendine yer bulanı, 461. sırada, İngiliz Laura Robson.

Bin kişi arasında en fazla oyuncuyla temsil edilenler; 123 oyuncuyla, 1990 tertip. Sırasıyla takip edenler:

1991 - 119

1989 - 113

1988 - 91

1992 - 84

1986 - 79

1987 - 72

1985 - 55

1984 - 54

1983 - 47

Yeter... Ulan on tane saydık, hala bizim tevellüte gelmedik. Çok yaşlanmışız.

Bu tertiplerin arasında en başarılısı 1986. Sebebi de şüphesiz Safina. Hıncal Uluç'un çok sevdiği üzere "Maçta attığı golleri çıkar, geriye bir şey kalmıyor" kabilinden Safina'yı 1986'dan devre kaybı yaparsak taht 1989'un oluyor. Ama biz böyle yapacağımıza 18-30 yaş arası, jenerasyon liderlerini sıralayalım ve hikayeyi bitirelim. Bir anlık gazla yaptığımız bu ince araştırmanın da sonuna geldik. Darısı başka tuhaflıkların başına...

1979 - Amelie Mauresmo (16)

1980 - Venus Williams (3)

1981 - Serena Williams (2)

1982 - Flavia Penetta (10)

1983 - Virginie Razzano (18)

1984 - Vera Zvoraneva (7)

1985 - Jelena Jankovic (4)

1986 - Dinara Safina (1)

1987 - Ana Ivanovic (11)

1988 - Agnes Szavay (30)

1989 - Victoria Azarenka (9)

1990 - Caroline Wozniacki (8)

1991 - Anastasia Pavlyuchenkova (35)

by Canarino

LJ @ 5000

2009-08-20T11:00:00.001+02:00

Cappie Pondexter'ın yeri elbette apayrı ama Fenerbahçe formasını giyerken görmeyi en çok istediğim oyuncu Lauren Jackson. Uzak bir hayal ama Nevriye ile aynı takımda olmaları halinde bütün Türkiye Ligi takımlarının "Ne gireceğim pota altına, manyak mıyım ben?" hissiyatına bürünecek olmaları bir yana, bazılarının deplasmana gelmek için masrafa girmeyeceğini bile söyleyebiliriz.

İşte o Lauren Jackson, Seattle forması altında, Atlanta'ya karşı 5000. sayısını attı ve WNBA'de bunu başaran dördüncü (ve en genç) oyuncu olarak tarihe geçti. Diğer üç oyuncuya baktığımız zaman gördüğümüz manzara şu.

25 Haziran 2006'da, 33 yaşında ve 287. maçında Lisa Leslie,
6 Haziran 2008'de, 33 yaşında ve 309. maçında Tina Thompson,
31 Haziran 2008'de, 34 yaşında ve 315. maçında Katie Smith,

Lauren Jackson'ın bu sayıya, 15 Ağustos 2009'da, 28 yaşında ve 259. maçında ulaştığını düşününce ne kadar başarılı bir oyuncu olduğuna dair başkaca bir yorum yapmaya gerek kalmıyor.

İşi daha da ilginç hale getiren başka istatistikler de mevcut. Jackson, 5000 sayıya ilerleyen bu yolda, 7 Temmuz 2003'de 1000, 15 Temmuz 2004'de 2000, 7 Temmuz 2006'da 3000 ve 27 Temmuz 2007'de ise 4000 sayıları geride bırakırken, bütün bu basamaklara ulaşan en genç basketbolcu olmuş. Son üç sayı barajına en az maç oynayarak gelen oyuncu olması da cabası.

9 sezondur Seattle formasıyla oynayan ve bu süre zarfında;
259 maçta aldığı, ortalama 33 dakikanın sonunda,
19.4 sayı
7.9 ribaunt
1.5 asist
1.2 top çalma
2.0 blok istatistiği tutturabilmiş bir oyuncunun Fenerbahçe'ye gelmesi rüyasını görmeyelim de ne yapalım?

by Canarino

17 AĞUSTOS 1999

2009-08-18T11:19:00.002+02:00

Bir doğal afet haberinin ardından en çok takıldığım tabir "kayıp" kelimesiydi ve "Bir insan nereye kaybolabilir ki böyle bir durumda? Neden 'öldü' demiyorlar?" diye düşünüyordum. Ateş düştüğü yeri yakıyor ama, yakınına da şöyle bir uğruyor. O zaman anlıyor insan, neden "Kayıp" dendiğini. Aynı 17 Ağustos 1999'daki gibi...

Biz Küçükyalı'da, mağara denilen o eski Bizans kalıntısının üzerinde "Ne olduğunu anlamayan ve nihai faturayı kestiremeyen" gözlerle tan yerinin ağarmasını izlerken (normal zamanlarda trafik söz konusu olduğunda "Oralara gitmek karşıya gitmekten daha kolay. Bir saat ya sürer ya sürmez, otobandan bir vurdursan" diye ulaşımın kolaylığını vurguladığımız) Gölcük ve havalisinde binlerce insan ölmüştü, ölüyordu.

Sabah "İşe gideyim ben artık" diye çiğ düşmüş topraktan kalkıp, "Delirdin mi evladım?" sesleri arasında ve hala o toprağın üzerindeki bir battaniyeye kafasını dayamış olan, daha dün gecenin körüne kadar okey oynadığımız ortağımın huzursuzca uyuyan yüzüne uzun uzun baktıktan sonra yukarı doğru yürümeye başlamıştım. İşe gidecektim ve delirmemiştim. Sadece gece 3 küsurda, sallanmayı hiç hissetmeden gürültüye uyanmış, ne olduğunu anlamadan dışarı çıkmıştım. Yüksek sayıda kayıp olduğunu düşünmüyordum bile. Karayolları'na doğru çıkarken, bir poğaça almak için durakladığım mahalle pastanesinde duymasam, kestiremeyecektim bir süre daha.

"Onbinlerce..." dedi pastanedeki adam.

"Onbinlerce?" diye sorarcasına tekrarladım.

"Onbinlerce..." dedi tekrar. Anladım.

Arkamdan "Onbinlerce?" diye bir ses duydum.

"Evet, onbinlerce..." dedi yine adam. Arkamdaki de anlamış olacak ki "Offf" dedi.

Sonrası zaten bulutlu... Daha önce hiç karşılaşmamışlık, ne hissedeceğini bilememek, yazın tüm neşesinin yerini alan haklı bir histeri. 17 Ağustos 1999 ve sonrasının özeti.

Habertürk'de bir habere rastladım bugün. Depremde kendilerine ve cesetlerine ulaşılamayan bazı çocukların ebeveynleri, "Kayıp" addetikleri evlatlarına dair besledikleri umutların sebebini anlatmışlar. Haberin tamamını tek seferde okumak kolay değil. Bir annenin şu cümleleri her şeyi özetliyor:

"Şimdiki halini gözümde canlandıramıyorum bile. Sadece eski hali rüyalarıma giriyor. Her kapı çaldığında kalbim sıkışıyor."

Son kelam... Altı üstü on sene geçti üzerinden. Benim bile o günlerde yaşadıklarım ve sevdiklerim için endişelerim dün gibi aklımdayken, ateşin düştüğü yeri tahayyül etmek ne kadar zor, acı... Kaybı olmayanlar ya da sadece malına gelenler için, depremde yakınlarını kaybeden insanların hislerinin milyonda birini bile yaşamak mümkün değil. Peki hatırlıyor muyuz? Tek tek değil, genele baktığımızda; bireyler olarak, kurumlar olarak, bu işin neresindeyiz? Umursamaya, "Aman yahu, geçmiş gitmiş" demeye bulunan en kibar (!) kılıf, "mütevekkil olmak" ama bu tarz davranışların onunla alakası yok. Bu resmen nankörlük, alenen terbiyesizlik.

Bugün haber bültenlerinde "Schindler'in Listesi" filminden müziklerin arka fonluğunda 15-20 dakika dönecek haberlerin ve vicdanlı üç beş tane insanın ön ayak olarak hazırlayacağı programların dışında neler olacak acaba televizyonlarda? Mesela eğlence programları olacak mı? Yüzlerce bebeğin de öldüğü bir afet için "Oralarda insanlar artık çığrından çıkmıştı. Allah cezalandırdı hepsini" diyecek kadar orospu çocuğu olabilenlerden tiksinirken, onların yanına toplumsal sorumluluk sahibi olduğunu iddia eden ama bu sorumluluğun gereğini yerine getireceğine "Ölen öldü, olan oldu. Biz eğlenmemize bakalım" diyecek kadar ruhsuzlaşabilen yazılı-görsel medya leşkerlerini ve (her ne kadar uzak olsa da) onların Deniz Feneri aşığı devlet denetçilerini ve zihniyetlerini de eklemek gerek.

by Canarino

ÇEKİRDEK'TEN 55'E

2009-08-13T11:45:00.000+02:00

Geçmiş zaman gazetelerini okuyunca insan, bazı haberlere tebessüm eder ya. Çok da geçmişe gitmek gerekmiyor demek. Zamanında kaydettiğim haberlerden bir tanesine daha rastladım gezerken. Yorum yapmaya gerek yok. Okuyalım, kafi. Nereden, nereye...

Fenerbahçe Resmi Sitesi

Tarih : 25 Eylül 2005

Başlık : Bu Bir Rica

Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyum Müdürlüğü'nden

Stadyum dışından getirilen kabuklu yemiş ve çekirdeklerin ve diğer çöplerin maç bitiminden sonra temizlenmesi yönündeki çalışmalarda basınçlı hava ve su kullanılmaktadır. Ancak gerek stadyum içindeki havalandırma kapılarının açılmasıyla oluşan rüzgarlar, gerekse basınçlı hava kullanımı yüzünden çekirdek çöpü değişik bölümlere yayılmaktadır.

Stadımızın temiz kullanılmasına yönelik çalışmalarımızı belli standartlarda sürdürmeye özen göstermemize rağmen, temizlik hizmetlerinde bizlere vakit kaybettiren bu küçük ayrıntıya taraftarlarımızın özen göstermesini, özellikle stadyuma kabuklu yemiş ve çekirdek getirmemelerini önemle rica ediyoruz.

4 yıl sonra

Tüm lig maçları mı 55 Lira olacak, yoksa sadece Sivas maçı mı?

Tüm lig maçları 55 Lira olacaksa, % 25'lik zammı gerektiren ne?

Maaşlar ve buna bağlı olarak harçlıklar mı arttı?

Stad giderler, ve kesintiler mi çoğaldı?

Bu durumda derbi maçlara ne kadar fiyat düşünülüyor, 80 küsur Lira mı?

Sadece Sivas maçı 55 Lira olacaksa, sebep ne?

Sivas'ın bir kaç senedir yükselen bir grafiğe sahip olması mı?

Geçtiğimiz sene ligi ikinci bitirmesi mi?

Şampiyonlar Ligi ön elemesine katılması mı?

Eğer böyleyse, yani artık "Normal Lig Maçları", "Normalden Biraz Daha Önemli Lig Maçları" ve "Derbi Maçları" şeklinde üçlü bir tarife uygulanacaksa kıstas ne olacak?

Seneye, farz-ı misal Ankaraspor ikinci olursa, ondan sonraki sezon, o maç mı "nispeten pahalı" olacak? Yoksa bu uygulama için "Şampiyonlar Ligi Ön Elemesi" şart mı? Diyelim ki herhangi bir Anadolu takımı istenen şartları karşılayamadı. Onun bilet fiyatına denk gelmesi gereken zam, derbi maçlardan birine mi yansıtılacak?

Saçmalığın sonu yok, uzatmayayım... Bu acaiplik ne zaman son bulacak?

"Halkın Takımı" olmak gerçeğinin, "Değişmeyen tek şey, değişimin ta kendisidir" kabilinden güme gidiyor olması ve bunun büyük bir meşruiyet içerisine sarılıp, kitlelere servis edilmesi çok acı. Biz ise sürekli acıyı yediğimizle kalıyoruz. Üzerine bir de ayran. Mis! Bünyeye zararını bakalım ne zaman anlayacağız?

by Canarino