24 Ocak 2013 Perşembe

BİZ BİR ZAMANLAR KAYBEDEN TAKIMLARI TUTARDIK!


Boğuşuyorum. Kimileri için amaç olan iş hayatı benim için boğuşmak.

Kendi şimarıklığımdır belki. Ev-araba gibi kaygıları olmayınca insanın iş hayatının bir bireydeki her tür değeri yağmalaması insana koyuyor.

Her neyse. Birkaç kelam etmeden duramayacağım.

İş hayatında öyle tiplerle öyle sıklıkla karşılaşıyorsunuz ki. Emrah Serbes içten bir “haysiyetsiz” demişti ya. http://www.youtube.com/watch?v=ySjzacDjAWg

İçimden geçen en hafif kelime bu.

Dünyanın her köşesinde böyle olmadığını biliyorum.

Ece Temelkuran demişti bir ara “biz ne zaman bu hale geldik”

Sahi, biz ne zaman bu hale geldik?

İş hayatında yükselme kaygısıyla birilerinin sizi ezme girişimleri bir mantığı olması itibariyle “anlaşılır” bir şeydir. Peki ya sizi ezenlerin bundan en ufak bir faydası yoksa?

İşte o zaman “biz ne zaman bu hale geldik” diye başlayan cümlenin devamı küfürle geliyor. Çünkü karşınızda o mantıklı soruyu sorabileceğiniz bir varlık, bir yaratık yok. Bu sözüm ona insan evladının hangi psikolojiyle hiçbir gerekçesi, menfaati yokken sizi ezmeye çalıştığını anlamaya çalışmıyorum. Yıllardır iş dünyasını o çok sevdiği empati denen eylemi gerçekleştirdim. Ama empatinin de bittiği bir yer varmış ve ben bu günleri de görecekmişim. Menfaat mücadelesinin insanlıktan yoksun ama salt matematiksel mantığının bile bir sınırı varmış. Pessss!!!

Bir insanın arkasında birlikte çalıştığı her ama herkes sadece ve sadece küfrederken bu yaratık geçtim kendine saygı duymayı nasıl yaşar?

Bunun da bir cevabı vardır elbet ama inanın ne bu cevabı duymak ne de anlamak istiyorum.

Hani insan kendini sorguluyor. Ben mi öküzüm diye. E onlarca insan sizi severken sözkonusu yaratıktan herkes nefret ederken kendinizi sorgulamanız anlamsız geliyor. Belki de onlarca insan haksızdır, bir o her düzenin yalakası haklıdır. Boşuna mı onlar yükseliyor? İş hayatının "doğası" bu. Koyunlar susmaya devam ettikçe çobanlar etrafındaki yalakalarla egolarını şişirmeye devam edecek. Tutanacak başka dalları yok ki!




by Gand

6 yorum:

ÖzgürD. dedi ki...

Uzun zamandır hissettiklerimi bu kadar güzel yansıtan bir yazı görmemiştim. Aklınıza, fikrinize sağlık.

Dt dedi ki...

Dereye geçene kadarcılar o dereyi bi geçemedi ya...

Playful Penguin dedi ki...

Ece Temelkuran'ın "biz burada darbe yapıyoruz sinyorita" kitabına bir yorum yazısı bekliyorum sizden.

Devil dedi ki...

biliyorum konuyla ilgisi yoktur ama benim de galatasaray sevdam, 6-0 fener macindan sonra baslamistir :) daha once pek tutmaztim takim falan

Gand dedi ki...

o dere geçmekle bitmiyor, yükseldikçe geçilecek dereler nehre dönüşüyor.

@penguin
"biz burada devrim yapıyoruz sinyorita"yı çok beğenmiştim. tek başına sahadan röportajlar içermesi itibariyle tarihe tanıklıktır ve belge niteliğindedir. böyle çok az çalışma var...
"biz burada darbe yapıyoruz sinyorita"yı ise bilmiyorum :)

adl dedi ki...

bende ne kadar alaklı olur bilmiyorum ama;
şimdi anlatınca eski kafalı ya da romantik olarak suclanıyoruz ama skiden ..hep böyle kenarda köşedekini sevmek hali vardı ya da ben de vardı..
cocukluğumda;
millet süpermen- severken silver surfer'ı sevmek..
silver ve örümcek adama saygı olmasına karşın..marvel'e karşı sergio bonelli demek..
nba ve lakers yeni hayata girmişken, hayır hep eniyi jugoplastikadır demek..
new kids on the block denen boys band'de bile jon-jonathaon lara inat..grubun kontenjandan girmiş adamı danny desteklemek..
real, milan varken..mahalle macında kızılyıldız olmak..
maradona denirken stojkovic demek..
rıdvan, aykut denirken okul maclarında nezihi ya da taygunum demek..
herkes little fiften aga derken yok be lie to me en iyi depeche modu şarkısıdır demek..
modern talking dinlerken herkes thamas andersen derken yok be abi asıl iş dieter bohlen'de sen bakma arkada durduğuna demek..
magic efsane olum diyene..yok olum sen d.petrovici asıl izle demek..
bu giderde gider..
mesele aslında hayat bunlardan ibaret değil onlarda var ve belki göz önünde olsalar belki sen de sevecektin demekti..ha cocukken nasılsam sonralarda da hep öyle olmuşumdur..